Yüreğim daha kaç kez doğuracak seni
Ağır sancılar
Sabahlara kadar bitmeyen ağrılar içinde
İçimde kaç kez öldüreceğim seni
Veee
Daha kaç kez dirileceksin içimde
Söz geçiremiyorum bu günlerde kalbime
Gittiğini bir türlü kabullenmiyor
Gitti diyorum bitti diyorum anlatamıyorum..
Öyle dolmuşsun öyle birikmişsin ki hücrelerimde
İçimde senden bana bile yer kalmadı
Esen rüzgârlar sen esiyor
Doğan Güneş sen doğuyor sanki
Yakamozlarda ayak izlerin
Saçlarımda parmakların dolanıyor
Dağılıyorum gün batımlarımda
İçimin camları kırılıyor
İçimde cam kırıkları
Ruhumda CAN kırıkları
Her gün kan kaybı
Ve her günün sonunda ayrı bir hayal kırıklığı
Geceyi mesken tutmuş ayrılıklar
Ruhum kara zindana esir düşmüş
Gözlerimin önünde bir hayal perdesi
Göremiyorum gerçekleri
Anılarım acılarım kol geziyor kalbimin sokaklarında
Her köşe başında ayyaş bir âşık
Her köşe başından arsız acılar
Darmadağın duygular
Bir sokak çocuğu gibiyim elinde mendil gözünde yaş
Bir dilenci gibi sevdanı dilendiğim geliyor aklıma
Belki de hiç çıkmıyor aklımdan
Kalbim darmadağınık
Ruhum çökmüş durumda
Ne kalbime ne aklıma söz geçiremiyorum bu günlerde
Diyorlar ki.. Delirdi
Kim delirmez kiii......
Elim kolum bağlı bir çaresizliğin içindeyim
Seninleyim ama sensizim
Anlatamıyorum kimseye
Yokluğunda ki çokluğunu
Eskiler ince hastalık dermiş buna
Sevdaya düşenler düşermiş bu hastalığa
Dermansızmış devası yâr da gizliymiş
Yanii.. Dert te aynı kişi derman da
Şimdilirde ruh ve sinir hastalıklarına gönderiyorlar
Delirmiş diyorlar..... Bilmiyorlar....