İhtiyarlık çöktü dermanım yoktur
Ömür eğirdiğim kirmenim yoktur
Bir daha görmeye fermanım yoktur
Bu yaşta bize yol bekletme oğul.

Azaldı ömrümüz gitme n’olursun
Biz hasret ölürüz,sen kahrolursun
Sen çiçeksin, gurbet elde kurursun
Dikenli bağlara meyletme oğul.

Koyma aramıza yüce dağları
Hasret acı, öldürüyor sağları
Sarar seni gurbet elin ağları
Yurdunu, yuvanı terketme oğul.

Boz bulanık sellere karışırsın
Üstünde hep bir gariplik taşırsın
Sen, yaban ellere zor alışırsın
Gurbetliği kolay zannetme oğul.

Fakirlik gurbetten, büyük dert midir?
Burda nasip iki, orda dört müdür?
Sana ekmek veren el gurbet midir?
Mevlam rızık verir, derdetme oğul.

İste yavrum sana, bu canım kurban
Lakin, doğru değil kalbimi kırman
Bilki sen gidersen, ben iflah olmam
Yaralı gönlümü herketme oğul.

Gurbet uzak, yollar girer araya
Hasretlik zor, yıllar girer araya
Ecel yakın, koymuş bizi sıraya
Gözüm açık gider, gel gitme oğul..

Sanki benim derdim yoktur, yaram az
Gönül yarasını doktor saramaz
Analar evlatsız nefes alamaz
Kalan ömrümü de zehr’etme oğul.

Kara gözlüm, siyah perçemli kuzum Vazgeç bu sevdadan, gel İki gözüm
Evlat hasretine dayanmaz özüm
Ayrılık türküsü söyletme oğul...

Nuriye Akyol (Hicranî)