![]() ANNE İKLİMİNDE KOKAN HER ÇİÇEK...Şiirin hikayesini görmek için tıklayın Ölümü erteledim yıkandığım ırmağın damarlarında akan kandım adeta: Kardığım kadar yüce dağları Ağlak sesler duydum ulaşması Ne mümkün acıların nabzını tuttum Uyku vaktime sırt döndüm Umudun meclisinde annemin yüreğinde sektim: Kor heceler gibi Kör dalgalar aşarken boyumu Anne, anne diye inlediğim Tapındığım yüce Dergâhın Aciz bir neferiydim de dualarımın Durduk yere hüzünlenmedim Gitmesin diye yeter ki gitmesin benden Kül renginde gecenin Beti benzi de atmış iken kardığım kelimelerin. Kaynayandı yüreğim Kepaze olmuş hecelerin değil Mıntıkamda saklı gizimle hemhal Gaipten gelen coşkuma destek çıktığı kadar ahvalim Evhamlı mizacım yetemediğim Umarsızlığımla dağlar aştığım Gözüm nasıl ki yoktu malında mülkünde yerkürenin Adağımla büyüdüm ben Ar bildiğim sevgime sürülmezken de tek leke. Acının eşiğinde Anne ikliminde kokan her çiçek Nasıl ki annemi taşıyordu sırtında umut Bekası ömrün Bakaya kalan dünümün de izinde Kendimden de geçtim geçeli Kendim olmayı asla ertelemedim Bozulan kimyasında insanların Zaruri bildiğimdi iman gücü Gücüme güç katan Rabbime duyduğum şükrü De katlayan her yeni gün Varsın olsun içimdeki ses kördüğüm. Aymazlığında gölgelerin Başım dik yüreğim serin Adanmışlığım sevgiye Serencamında bilinmezin Küt küt atan yüreğim Tayin ettiği her umut Tefrikası adeta şanlı mazimde kanat Açtığım bir uçurum bir minval Bir buluttan diğerine seken kuşlar gibi Cıngılında şiirin Oynayan çalgı çengi İhtimamla sevdiğim annemin şefkatine Sür-git palazlanan yüreğin de akıbetinde Asılı bir sancak adeta Kalemimse asası evrenin Azıkta saklı her hayalden Sızdım sızalı Acının başşehri gecelere tutuklu kaldım kalalı Sabahı beklediğim dört gözle Şeşi beş gören bir rengin akı Alnımda saklı riayet ettiğim yazgı. Ederim şiirdi mademki Matemin yatağında çırpınan bir balık gibi Sudan çıkmış yağız sözcüklerin rahmeti Ön sözümle öz verimle Ölümü erteleyen sevginin de tükenmediği O lehçe o aksan ki Hayallerim ve dualarım sevdalı bir Ümmetin rahmeti Bahşedene baş koyduğum… |
Anne ikliminde kokan her çiçek
Nasıl ki annemi taşıyordu sırtında umut
Bekası ömrün
Bakaya kalan dünümün de izinde
Kendimden de geçtim geçeli
Kendim olmayı asla ertelemedim
Bozulan kimyasında insanların
Zaruri bildiğimdi iman gücü
Gücüme güç katan Rabbime duyduğum şükrü
De katlayan her yeni gün
Varsın olsun içimdeki ses kördüğüm.
her zaman ki gibi yine muhteşem bir gönül feryadıydı dost kutlar esenlikler dilerim...