Hiç bilmediğim yerlerdeyim,umudun seyrekleştiği.
Her anımı ölüm soğukluğunda bitiriyorum sanki,umarsızca.
Bazen kaçıp kurtulsam diyorum herşeyden,gökten,yıldızdan,sudan,ateşten.
Yüreğimi yangınlara salıyorum sonra...
Yanıyorum,yanıyor ve her yanışımda bir daha anlıyorum,ama akıllanmıyorum!!!
Sancılarım bile çaresiz kalıyor bazen,omzumda bir yük beni yıkıp,kırıp dökecek sanki.
Neden gelmiyor diyorum neden?
Bütün sorguları sınıyorum,bütün yanlışlar,yalanlar ihmal...
Artık bir şair suçluluğuyla yaklaşıyorum bütün herşeye,gülüşüne,bakışına...
Aslında şair olmaktan nefret ediyorum biliyor musun?
Her zaman seni yazmaktan,seni anmaktan,seni anlamaya çalışmaktan.
Rüzgarın hoyratlığına kapılmaktan,eski seni aramaktan,
Dedimya bıktım seni anlamaya çalışmaktan...
Her cefayı kabul ediyorum da sessizce çekip gidişin en kıyılara savuruyor beni.
Yoruluyorum,tükeniyorum.Vazgeçemiyorum...
Belki bi açıklaması olsaydı bu çocukluğunun,susardım...
Susamıyorum ama sadece çocuksu susuzluğumla sana susuyorum.!!