Beyaz melek; umut
Siyah hannası unut...

Makineden çıkan ritimli ses
Beyazlar içinde sıcak nefes
Kriz anı ve keder
Elinde kalem ve defter
Ne günahlarını yazar, ne sevaplarını
Çizer umudun beyaz seyyahlarını...


Dilinde besmele koşar
Yıkılmaz sanılan duvar aralarında
Sonra bir ateş parmak aralarında
Başı dumanlı, susar...


Oysa hüsranları sarardı elleriyle
Karşılıksız ilişkilerde
Oysa acıya umut basardı gözleriyle
Çaresiz dillerde...

Kırık kalpler neşterinde yeminle
Beyaz odalarda solgun yüzler
Karışıyor birbirine sesler
Acil, acil, acil...

Dayandığın yüreğinin parmaklıkları
Asıyor şimdi kör âşıkları
Durum vahim, hasta komalık
Gülüşlerin kayıp dokularda yamalık
Uyuşmayı bekliyor zaman alık alık...

Sus işaretlerini topla tablolardan
Ve konuştur yüreğini...
Beş para etmez insanlardan
Al kaçırılmış hayallerini...

Saçlarına takılan ilaç kokularına
Çarenin renklerini aşıla
Beyazı karaların gözlerine daldır
Yalnızlığın adresini sakla
Güllere gül, günsüzlere gül aldır...


Beyaz melek; umut
Siyah hannası unut...

Ayşegül ATMACA’ya ithaftır.


Ayşe AKAY