Sızlanmanın gereği yok
Düş ağrısıdır geçer birazdan
Üstüne bir bardak gül şerbeti iyi gelir 
Nerden bulacaksak 

akşam umutsuzluklarıyla  kavgamız kronik 
Suskunluğumuza bahanemiz de var güya 
Ağlayacaksak
gerçekten bir sebebimiz olmalı
 (ki ziyadesiyle var)
Bir de ağaç altı bulmalıyız 
Bir de rüya 


Ama ağlamayacaksak
Buna da bir sebebimiz olmalı
Mesela bir hüzün savar
O da herneyse
Belki baba 
Belki dağ 

Bir de anne bulmak lazım 
Bir de orman

Ormansız  bir ağaç altı, en fazla bir mahalle parkı konforudur
Ona da mı razıyız yoksa

Olabilir
Uzak olmak böyle bir şeydir
İnsan olması gereğinden kanaatkar olabilir 
Uzakken Anadan, memleketten ve dağlardan
Düş ağrılarına kanat da takabilir insan  bahardan..
 
(Hızlanmanın gereği yok 
Böyle iyiyiz 
Kış ağrısıdır geçer birazdan) 

Böyle şeyler de dememelisin 

Bahar’a ne kaldı şurda 
Belki de bir çay demlemelisin 
dağ düşleyeceksek yahut orman
Yanında iyi gider 
İyi gider de 
Nerden bulacaksak 

Çayı demiyorum 
Annemizi mesela 
Mesela babamızı

Annesiz bir orman
Babasız bir dağ
Düşlerde iyi tanımlanmış bir sızı


Huysuzlanmanın gereği yok
Bir ülke hayali kuracaksak 
Önce Kırgınlığımızdan başlamalıyız 

Başlayalım 
başlayalım peki
Hep mi biz yabancıyız 
Hep mi biz öteki

Çayı unut 
Haydi gel ağlayalım
Saat iki otuziki...

denmişti bir zamanlar...

Farzımuhal