Yaprak tutunduğu daldan kopar ,
Kurutur kendini .
İnsanlar da tutunduğu kalpten
kırıldığında kopar ,unutur sevdiğini

Kırgınım sana ,
Gözlerini görmek istemem
Bana gülmen’i hiç istemem
Öylesine aldığın çiçekleri
Benim gibi sana küsmesinler diye
koydum usulca yüreğimin içinde kırılmış çatlak bir vazoya

Dikenli dalları var senin sevdanın,
Yüreğime batıyor her kelamın
Ne anlamın var ,nede düzgün bir selamın
Git diyorum gitmiyorsun.

Neden kalkmıyorsun,,,,?
Karıştırdım kendimi sanki
Demli bir çayın dibinde kalmış şekeri gibi eridim kendi içimde
Daldır kaşıkla beynimi
Öyle acıtıyorsun ki kalbimi
Kırıldım koptum senden
Hani diyor ya isimsiz bir yazar
Dal kırıldığı yerden insan kırıldığı kalpten koparmış


Düştüğüm yerde bırak beni
Duvar gibi boya beni siyah olsun rengim
Çocukluğumu çağır gelsin ,
Oynasın benimle
Yüreğim acıyor
Anne desem annem gelmiyor
Tutmuyor kimse elimi
Ve kimse kokmuyor güller gibi
Kimse sevgi kokmuyor

Sevginin kokusu çimen mi olmuş
Yağmur değmiş üzerime
Islak ve kederli



Ayşe caniberk
Gümüş kalpler