İşçiydik, esnaftık, köylüydük.
Emekli, doktor, hemşire, mühendis.
Hepimiz, iyi, kötü insandık.
İyi, kötü, kıt kanaat geçiniyorduk.
Eş, çocuk akrabalarımız.
Çok güzel komşularımız, arkadaşlarımız vardı.
Kimimiz müslüman, kimimiz hıristiyan.
Kimimizmusevi, kimimiz ateistti.
Herkesin ayrı, ayrı hayalleri.
İleriye dönük umutları vardı.
Bir gece, ansızın yer yarıldı.
Ortalık mahşer yerine döndü
Hayaller bitti, umutlar yitti.
On binlerce, can gitti.
Ne kaldı dersen geriye.
Çaresiz bir ülke, çaresiz insanlar.
Yüce yaratan ayırmadı
Ne genç, ne yaşlı ne çocuk.
Ne zengin ne fakir, hepsi hak’ka yürüdü.
Kimi sahipsiz, kimi kefensiz gömüldü.
Ne kaldı dersen geriye
Eskilerden ders almayanlar.
Televizyonlara çıkıp şov yapanlar
Yandaşlar, yalakalar.
Cek, caklarla, halkı oyalayanlar.
Yardım bekleyen milyonlar.
Halk yine yoksul perişan.
Hamdolsun, çok şükür biz kurtulduk,
Yaşam devam ediyor, umutluyuz..
Ne zamana kadar.
Yeni bir deprem olana kadar.
Her şerde bir hayır varmış.
Koyunları korumak için.
Çobanıda köpekleride değiştirmek lazım.