Ağla gözlerim ağla

Neyleyim ki derdim sığmaz dağlara

Hüznüm ne bahara ve nede hazana aşk kokmasa da



Dert nedameti ansa

Ruhum hicranla yufkalaşsa ne çare

Kalbim sahibinden uzaklaşınca, haşyet sağ yanımda



Sesleniyorum işte

Ne kadar gücüm kaldıysa sonunda

Yüreğim dağlansa da, sinem hıçkırsa da Hakk ortada



Nefsim darboğazlarda

İrade yozluğunda heceler ne ola

Kelam hali bulmayınca, zihin bulanıksa şafak uzakta



Cihan tuğyan içinde

Akide telakilerle tarumar edilince

Hüzün sarsıyor işte Kitabı Celil hakkıyla idrak edilince



Zaman maziyi işaret edince

Nesil tarihin ibret sayfalarını bilmeyince

Fetret kimilerince terakkilere kurban edilince süratle



Varlık hürmete tabi olunca

Adamlık varlıkla anlam bulunca, erdem öteye

Silik duvarlarda ki karanlık lekeler servis yapılıyor işte



Merak lüzumsuzluğa gark edilirken

Hilkatin keyfiyeti nedensiz hiç bilinmezken

İnsan kimliği sekülerliğe doğru rağbet edince hederliğe



Doğru gidişatın niyeti aşikâr

Kan gövdeyi götürse ne çıkar, acı var

Anlayan adamlar hani nerede var, maslahatlar ne bahar



Ağlayan gözleri anlayan mı çıkar

Menfaat her yanı kuşatmışsa yar hicran var

Beşerden maada bülbül ah u figan eder kimin derdi yar



Düşünmek lakin netleşmek

Niteliğine hasrederek teneffüs etmek

Akide kimliğinde mücerret bir cehdin gayretiyle gitmek



Kimliğin gailesini çekmek

Mazi ile derinleşmek, ötelerle renklenmek

Nefesin kadrini bilerek sinelerde mefkûreyi hıfz etmek







Mustafa CİLASUN