Ne çok değiştim senden sonra
Gün be gün çoğalırken yoksunluğum
Git gide büyüyor yalnızlık içimde
Sensizliğe bıraktım kendimi
Gece gibi sessizim
Sustukça bir sen bir sen daha oluyorum
Ben beni unutuyorum sende
Sen bulmasan da beni...

Kayboldukça sevinçler birer birer
Güz mevsimini anımsatır oldu yüzüm
Eksildi o sevdiğin gülüşüm
Yazdan kalma günleri yansıtmaz gözlerim
Sana baktığı gibi sıcacık değiller artık
Buz gibi soğuk üşütür bakışlarım
Sen görmesen de beni...

Hasretini yüklenmiş gözbebeklerimden taşar hüzün
Kirpik uçlarımdan süzülür usulca
Okşar yanağımı tıpkı ellerin gibi
İşte o zaman daha bir üşütür yokluğun
Sarılırım anılarına ısınmak için
Sen sarmasan da beni...

Ayrılığın yasını giyinmiş ruhumdan
Matem havasını solur ciğerlerim
Yakışmaz tenime siyahtan başka renk
Beklenen o bahar gelmez
Sensiz geçen zamana birikir öfkem
Bastırılmamış isyanlarım büyür
Sitemkâr yüreğimden yükselir çığlıklarım
Sen duymasan da beni...

Hatice Olkuner