Ne söylememi istiyorsun ki artık
Her şey yarım kaldı her şey kırık
Her şey dünlerden yarınlara
Yarınlardan da rüyalara kaldı
Ne gerçekleşecek bir hayal
Ne de buna vesile olacak biri
Ne peşinden koşulacak bir umut
Ne de peşinden koşmaya değecek bir ümit
Direnmeye çalışıyorum suskunluğuma
Güç arıyorum yorgun düşen gençliğime
Kırılan sükutlarım birikti omuzlarıma
Hep hüsran diye çıktılar yollarıma
Sonra nerde inanç nerde ümit dediler
Sıradan bir kibritle beni de yok ettiler
Kıvılcımlarım savruldu denizlere
Dalgalar gibi duruldu
Dalgalar gibi vuruldu kıyılara
Mercan mercan,yosun yosun süzüldüm taşlara
Selam olsun,beni bırakıp giden arkadaşlara...

Kaldım işte penceremin kenarında
Bakmakla yetiniyorum sokaklara
Hayallerimi adımlarla yere mıhlıyorum
İzlerini tek tek köşelere bırakıyorum
Benliğimizi duvarlara nakşediyorum
Eğiliyorum,çöküyorum ve düşüyorum
Yalnızlığım karşısında aynalarla gülüşüyorum...
Misali sinesine saklıyorum engin deryaları
Misali sinesinde görüyorum bensiz rüyaları
Gizliyorum seni hayal hanemin derisine
Yazıyorum seni göz kapakların sinesine
Muhtacım belki de her gün senin sesine
İzlerimi bırakıyorum nefesten elbisesine
Düşüyorum tek tek kaldırımlar gibi yanına
Bu şiir armağandır hicran sultanına
Habersizce çınlatıyorum her gece kulaklarını
Tozlu sayfalardan siliyorum ayrılıklarını
Sebepsiz sebepsiz gidişler tutuşturdu beni yakasına
Ne diye bilirim ki ben gönlümün dilû arasına
Uzanıyorum işte önümdeki bulvarla suslara doğru
Gidiyorum işte her gece yanıma gelen kabuslara doğru