Karanfil sokağında bekler düşler,
İsmini unutmuş avare-i berdüşler.

Yek bir kalbin hükümdarısın,
Dualarda nefes alan payitahtın ışığısın
Sema seninle tebessüm eyler,
Sen kevser-i cihansın.

Sokağın başında bekler hayatlar,
Kendi hayatını sana teslim etmiş gidiyor
Veliyi Bektaşi, avare-i berdüşi
Bir kaç kelimene sığınmış düşler.

Sona geldiğini bilerek hüzünleniyor umutlar
Sen umudun sarayında teksin, cennetsin
Sen Hüdânın huzurunda cennet’ül canansın.

Karanfil kokusuyla sarılmış umutlar,
Umuda mavi rengi veren firuzansın.

Heyhat!
Karanfil sokağında bekliyorum seni,
Kalbi kırık, vurgun bir şekilde
Kelimelerin orucundayım bu gece
Ruhum çok sakin her dil de, her hece...

Düşlerim, hayallerimin ressamı sensin
Karanfil renginde çiziyorsun geceyi,
Maviye çalıyorsun aşkı ve iki heceyi.

Heyhat!
Umut kokan bu şehirde,
Kelebeğin ömrü kadar kısa hayatım
Sen olmadıkça kıyılarda boğuluyorum,
Bir tek hayalin karşılıyor karanfil sokağında
Beni, senden geriye kalan günleri...

Zamanı geri almak mümkün olsaydı,
Hatalarım için af kapına dayanırdı gönül tahtım
Belki de bu kadar geç kalmazdı
Karanfil sokağında ölümü bekleyen hayallerim, umutlarım...

LARDES SYMPRA