Düştü gönlüme bir kor ateşi,
Yağmurlar yetmez söndürmeye
O ateş ki kavurur ruhumu her dilde
Dilin sahibini bilmek ister,
Cümle cihan gölgesi altında kış güneşi.

Uçurtmalara yazıldı önce bekleyişler,
Göklere selam verildi ömrümün sonbaharında,
İsmini unutmuş gidiyor gözler,
Zelzele-i haykırış kopuyor mevsimler sokağında.

Kırgınlıklar denizinde boğuluyor ikilemler,
Sözler kırıyor ikimizi infaz memuru gibi,
Dinlemek yerine hançerliyoruz birbirimizi
Mevsimler sokağında...

Aşık Maşuki olmak gerek eskisi gibi,
Kalem tutan gönül perdesi
Ve o kaleme sebep olan payitahtın kendisi,
Geçmişi silmek ile geleceği silebilir misin ki?

Kendini uzaklaştırarak ne elde ettin şimdi?
Resimler solmadı mı gözlerinin önünde,
Mevsimler sokağında kaybettim şimdi seni,
Hem de kendi ellerinle gömdün beni bir sahile
Sahilden öte masmavi güllerin bahçesine...

LARDES SYMPRA