YALNIZ SEN

Seninle ilk karşılaştığım vakitler
gözlerinden akıyordu acının sihirli yaşları.
İlk önce sahtedir boş insandır dedim
Kanepeye oturdum
sonra uzun uzun düşündüm
anladım ki aklımda yalnızca sen vardın...

Sarı yapraklar yok oluyordu zeminlerden
ruhu ezen bir melodi yankılanıyordu etraftan
işte o zaman içimdeki sesi dinledim
ellerinin gizemli sıcaklığını hissettim
sen o gece damarlarımdan hücrelerime karışarak
altın sarısı düşlerimin sahibi oldun...

Evimin duvarlarında asılı mor menekşeli portrelerden
dalgalı saçlarının arasından
ışıldayan sevginle
bakışlarındaki aşkı sezdim...

Akrebin doğduğu ekimli kasımlı zamanlarda
senle gün sabaha hükmederken
uğrunda ne çok şey yazılır diye söylendim
ve ne çok şey çizilir gözlerinin renginden dedim
sen o esnalarda o dahi yüreğinle
yalnız sen
sevgi dilli ağacım oldun...

Sakın unutma!
Yalnız sen hiç gitmiyordun aklımdan
gök kubbenin adını taşıyordu ismin.
Ah o mavi deniz sen ne kadar da tesirliymişsin.
Ruhlara dokunan insan olabilme yetisine sahip
uğrunda çok büyük fedakarlıklar yaraşan
yanaklarından taşan mutluluğu etrafa yayan
ey büyük ay parçası
sen benim o vazgeçilmez çiçeğimsin...

Mehmet ÖKSÜZ