Anne sen gittiğin günden beri
dünya ve insanlar ruhsuz
onlardamı öldü anne
küçücük omuzlarıma
koca koca yükler yüklediler
hep itildim anne görmezden geldiler
alay ettiler kimsesizliğimle
kimse okşamadı saçlarımı
düşünce kimse öpmedi kanayan yaramı
ondanmı geçmiyor acısı anne
sen olsaydın
şefkatinle merhem olurdun biliyorum

biliyormusun anne
herkes gözlerini kaçırıyor benden
hastalıklıymışım gibi
oyunlarına da,aralarına da almıyorlar
sensizliğimi biliyorlar anne
ve bile isteye canımı acıtıyorlar
bende soğuk kaldırım taşına sarılıyorum
öylece ve ölmek istercesine izliyorum

ah anne bir görsen
annenin yavrusuna dokunuşunu
yüzünü avuçlarının arasına alıp öpüşünü
elleri ah elleri ne sıcaktırlar şimdi
benim üşüyor anne
ne tutacak bir el nede bir cebim var
koynumda ısıtmaya çalışıyorum
olmuyor eksik kalıyor anne

ve dahası anne
bir annenin göğsünde,gözlerinde,elllerinde
anne şefkati görünce kıskanıyorum
biliyorum bu çok kötü
ama ben çocuğum anne

yüreğim yangınlarda
dört duvar kan icinde
derdime derman sesime ses ver anne
hasta düştü soluğum benzim de
kışım dilsiz,kar boran duy beni anne
yoldum saçım başım
kimsesiz kaldım bu viran ellde
bir yavrunun muhtacı gibi
muhtacım şefkatine
bırakma ellerimi ecelin ellerine

umudun son demindeyim anne
anlatamıyorum derdimi anlamayana
sus kefeni biçildi ömrüme
duy beni anne
ağıt ağıt geceyi sabaha örüyorum
sabır taşını kuytu köşelerde
dilime sürüyorum
son nefesimin saatini bilmiyorum
geç olmadan bul beni anne

çürümüş ruhum acımla üflüyorum
soluma saplanan zehirli okları sökemiyorum
düşlemek yasak anne
umudu saklıyorlar
güneşi göstermiyorlar
ısınmıyor yüreğim anne
burda mevsim hep kış
saatler durmuş
zaman ilerlemiyor
üşüyorum bul beni anne

sağnak yağmur nöbetlerindeyim
burda hep yagmurlar düşüyor yüreğime
yeşermiyor burda filizler
izin vermiyorlar
umuda kurşun sıkıyorlar anne
kan kusuyorsun ertesi kışa
birdahaki kışa bırakma beni
geç olmadan al beni sol yanına…