BENİM ADIM AYSEL
Çocukluğunu yaşamadan çocuk gelin olan.
Ceylan gibi gözleri
Sırma gibi saçları
Sülün gibi edâsı olan...
Güzelliğinden kocasının yüreğinde keklik gibi avlanan AYSEL...
Babasının tek kızı olsa da, babasının göz bebeği olamamış, şefkatle kucaklanmamış, babasının sadece öldüğünde ruhsuz bedenine sarılan AYSEL...
Baba elinde bulamadığı şefkat, ana ocağında görmediği muhabbet... Kocasını yüreğinde taçsız sultan yaptı.
Çünkü;
Şefkatliydi elleri...
Sıcacık sıcacık bakıyordu gözleri...
Sarıp sarmalıyordu sevgisi...
Sevgi tomurcukları meyvelerini verdi.
Kalbinde ki çocuğu çocuklarıyla büyüttü.
Parklarda oynadılar,okula gittiler, ergenliğe girdiler ve kalbinde ki küçük kız çocuğuna arkadaş oldular AYSEL,in.
Fırtınalar esti, şimşekler çaktı...
Evine çatı oldu, kuş oldu kol kanat gerdi...
Sallansa da yıkılmasına, asla aslâ... İzin vermedi AYSEL...
Donuktu etrafında ki gözler,
soğuktu yürekler,
kaktüs gibi dikenliydi diller.
Ayseli,in gül muhabbetine sağırdılar...
Hiç vazgeçmedi AYSEL...
Sustu...İçinden konuştu... Konuştukça coştu, coştukça taştı...
Bir de baktı ki; Yüreğinden taşanlar şiir olmuş,
türkü olmuş, gazel olmuş...
Herşeye herkese inat yüreğinde ki kız çocuğu azmi, mücadeleyi ve yaşama sevincini hiç bir zaman bırakmadı.
İnsanlık kazandı, annelik kazandı, küçük bir kız çocuğu kazandı ve AYSEL kazandı...
AYSEL, yaradanın muhabbetini ve insan olmanın erdemliğini kazandı.
Benim adım AYSEL.