Şu ömür diyorum, iki baharlı
Yarısı nevm bahar, yarısı hazan
Gönülün bu yüzden, ateşi harlı
Hangisi daha hoş, gerekli izan

Birisi son bahar, yapraklar kurur
Biri taze bahar, meyveye durur
Bereket bolluktur, herkeste görür
Ürünle hasatta, yapılır mizan

Kuruyan yaprağın, hepsi gazelde
Hüzün bulunmasın, asla güzelde
Kader diye yazmış, ervah ezelde
Dünya’ya gelirken, ahvali yazan

Farklı mı sanırsın, yaz ile kışı
Huzurdur insanın, hayali düşü
Dertli dertli öter, şu hüma kuşu
Soğuk ayaz olur, dengeyi bozan

Kış, sonbahar, bir biriyle, kardeşse
İlk bahar, yaz, bir birine hep eşse
Yaz mevsimi, kavuran bir, ateşse
Böyle kurulmuştur, Dünya’da düzen

İnsanlarda, tam beş tane, duyu var
Bazı meyvelerin, bol bol suyu var
Her mevsimin, ayrı ayrı, huyu var
Bu sebeple, ben olurum, hep kızan

Lüzumsuz söylesin, hali dil artık
Hazanı, hüzünü, kalpten sil artık
Ol denince, olduran var, bil artık
Anlaya mıyorum, olanı bazen

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ

ETEK YAZILARI

NEVM BAHAR : İlk bahar
HAZAN : Son bahar
İZAN : Anlama yeteneği, meleke
MİZAN : Terazi, denge
AHVAL : Vaziyet, durum
HÜMA KUŞU : Baykuş
ERVAH EZEL : Ruhlar alemi
GAZEL : Ağaç dalından kuruyup düşen yaprak