Sanırım bize hayat yolu çizen kalemde,
Siyah ile beyazdan başka bir rengimiz yok…
Grinin her tonuyla bezenmiş bir alemde,
Feodal buyruklardan başka nirengimiz yok…
.
İhtimalden bihaber, mutlakıyet körlüğü,
Güçlendirmiş günbegün kutlu diktatörlüğü...
Dogmaların doğurup, büyüttüğü zorluğu,
Ortak akıl, fikirle dövecek ringimiz yok...
.
Düşürmeyiz amma hiç dilden medeniyeti,
Ne gayreti uydurduk, buna ne de niyeti…
Heder olur Tanrının bahşettiği her yeti,
İlim-irfan bahsinde çağdaş mihengimiz yok…
.
Asaletimiz hayal, sefaletimiz vaki,
Esir verdik muhterem büyüklere idraki…
Korkarım bu gidişle, bu hal kalacak baki,
Zira şahsiyet için çabamız, cengimiz yok…
.
Yürürüz “büyüklerin” telkinleri yönünde,
Sürükleniriz meçhul rüzgarların önünde…
Kayboluruz hurafe çöllerinde sonunda,
Dilde doğru sözümüz, halde ahengimiz yok…
.
Mukadderdir olmamız şer arzulara alet,
Sürüp gittikçe böyle bu şuursuzca halet…
Zaferler kazanırken her cephede cehalet,
Bizimse kaç asırdır henüz bir yengimiz yok…
.
“Vicdansız” sıfatları yükleriz hep “kâfire”,
Verdirmeyiz “mümine” edepten zerre fire…
Oysa kulluk notumuz çoktan düşmüş sıfıra,
Velhasıl hakikati inkarda dengimiz yok…
.
Veli Bostancı (Ankara, Ağustos 2022)