GÖZLERİN

Gözlerin kopkoyu gece karası
Süzülüp içinde dolanıyorum
Onmuyor açtığın yürek yarası
Kaybettim yolumu bulamıyorum

Biraz öfkelensen şimşekler çakar
Bazen bulutlanır dumanlar çöker
Gâhi ateş olup kalbimi yakar
Bakmaktan kendimi alamıyorum

Göz göze gelip de dalsam içine
Bir seyyah olurum sevda göçüne
Takılıp da düşsem kirpik ucuna
Ayılıp kendime gelemiyorum

Sanki bir fezadır uçsuz bucaksız
Tutuşturur beni odsuz ocaksız
Saplanır bakışın keser bıçaksız
Hançer mi mızrak mı bilemiyorum

Gözlerin bir derya kirpikler orman
Çok mu zor birtanem farkıma varman
Gücüme gitse de kalbimi kırman
Sensiz bir dakika kalamıyorum

Gülünce gözlerin neşve saçıyor
Ağlasan içinden ırmak geçiyor
Yıldızlar parlıyor kuşlar uçuyor
Yanımda değilsen gülemiyorum

Bir çift kara gözün esiri oldum
Nurgül’üm der aşkı içinde buldum
Aşk şarap ben kadeh boşaldım doldum
Yıkıldım kapında ölemiyorum.

Nurgül KAYNAR YÜCE/ K. MARAŞ