Dağlar dahi, bekler oldu bir zerre gülüş diyardan
Çok zaman oldu , tebessümden uzak kalalı insan.
Firavunla savaşmaktan yorgun, o koca kalpler bile bıkmadı
Muhakkak tebessümle samimice bakmaktan.

Bize ne oldu? ne oldu ey nefsim, kimim ben?
Yetmedimi kaybettiğimiz onca masumane can?
Yorgun kalpleri eminim tek onaracak Kur-an…
Huzur dağıtacak her daim Rabbiyle konuşan…

Sonsuz cennet yolunda huzura koşmak varken
Dahi Hüznüm, dünya yükü altında ezilmekten
Hey dünya! İn sırtımızdan biraz nefes alalım.
Heybemiz boş kaldı, az biraz dolduralım

Yola koyulmam gerek, çok uzundur yolum
Seninle uğraşamam, divane oldu başım
Kalan takatım ile , gönül bahçemi ekeyim.
O kadar vaktim varmı? onu ben ne bileyim.
Seni yoldaş seçmekti enkazlı tek gerçeğim.
Ömür bitiyor korkarım ben Rabbim’e ne derim.
Sen yoluna , ben yoluma..
Haydi veda edelim..

Hatice Akay