Rüzgar gibi hatıralar deli deli estikçe,
Bir limanı arar durur,
Yaşanmış onca yıllar
Geriye dönüş olmadığını bile bile
İzleri yüreğinde paramparça un ufak
Canını öyle yakar ki sitemler eder kaderine


Yıllarına isyan eder geri döndürsün diye,
Dayanılmaz feryadıyla,
İstikrar direnişi gem vurumazken dile,
Çaresi olmadığını anlar
karmaşık düşüncelerle savaşamaz
Müebbet verildiğini bilir mahkum gibi bu hayata


Bu kadar mı zor yaşamak aşılamaz mı yolu,
Hep engelleri mi sunar önüne
Neden acımadan bağlar şu zavallı eli kolu,
Hiç bitmez mi direnişin peşi bırakmaz mı boğazından tuttuğu ipi
Niye hep kalbini yorar, kuşkular bilinmez
Suskunluğu oynar tiyatro sahnesinde bütün figüranlar inatlaşır gibi


Simsiyah bulutlar sarar etrafını gecenin kuytutsundan
Gözlerine mil çekilir adeta
Kabuğunda düşünürken öylece durup
Yorgun bedenine yükler bütün suçunu
Pişmanlık kaplarken her zerresini
Yaşanmışlıklara içlenir, tüm var gücüyle
Gözleri yaşla doldukça yılları geri ister.



Nesrin Önem
Çanakkale