adem’in beşiği olan anadolum
habili kabili emzirmiş sevgi bereket
tanrıçası kibele anasın bu darlıklarda
daha fazla bekletme gel delirtme gel
kızılırmak akan ılıcak kanım uğruna
bin kez ölüp ölüp dirildiğim anadolum
gel çok ağladığım az güldüğüm kibele ana
.........................


kandan ıslak toprağında
firimiş buğday yaprağında
bulamayıp kuru çarık giydiğim
bir avuç buğdaya hasret kalıp
arpa koruk dikenler yediğim
gel anamın sütünce sevdiğim

güvercin yürekli gurbet kuşlarım
turnaların diyarı yurdu anadolum
emperyal pazarlarında keklik etim
bu mu hakkım bu mu diyetim
böyle miydi ahtımız böyle kötü mü
ecel beşiği mi olacaktı bahtımız

nerde kaldı senin bereketli toprağın
baharında mı kuruyacaktı gül yaprağın
tüm bunlara ne oldu kimden oldu
sen mi kurudun biz mi kuruttuk anadolum
kibela ana sana ne oldu öldün mü yoksa
biz mi öldürdük susma küsme haydı söyle

’ne diyeyim ne söyleyeyim bre oğul
ben bir anayım sanmayın ki haneyi yağmayım
kuruttunuz damarlarımı yeter artık bunca sağmayın
sizi emzirdim doyurdum bakarsanız bağ olurum
bakmazsanınız için kurur ölür kuru toprak olurum
mustafa
26 şubat 2022 / ankara

çiçekler de ağlar
kitabmdan
sf. 99- 100