Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Esir kentin insanları şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Esir kentin insanları şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Şiiri okuyunca birden simcity oyunu canlandı gözümde...1998-99 yıllarında sanırım çok ünlüydü...Kendi yarattığımız şehirler, kendi yarattığımız insanlar...Bir iç savaş gibi derdim hep...Hem yaratıyor hem savaştırıyoruz....Esir kentin insanlarını okuyunca o geldi aklıma, nereden nereye... Teknoloji ve teknolojik esaret...Yok edilen değerler...Yarattığı karakteri oynamak, samimiyetsizlik... maskeler ardı bir yaşam ve parçalanmış ruhlar...Kendimize biçtiğimiz rolü oynarken kişiliklerimizi kaybettiğimiz gerçeğinin farkında değiliz maalesef... Eskiden öfkeler , sırlar kusulurmuş kör kuyulara...Üstüne de demir kapaklar örtülürmüş...(O kapak içine birşey düşmesin diyeymiş ama çaktırmayın tutturdum bir kıyıdan parçalıyorum edebiyatı) Şimdi esir kentin insanları merdivensiz bırakılmış kör kuyularda..Ah ne güzel şarkıdır o....Münir Nurettin'den dinlemek farz oldu.... Kaleminize sağlık......
Dijital esarette diyebiliriz Tek tip androit misali Esir dünya da yönetilen robotlar gibiyiz Yöneticiler basıyor düğmeye Hazırız düzene uymaya Çare bizmiyiz! ? Bence çaresiziz...
Kutlarım...esenlik dilerim.