0
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
785
Okunma
Al bu senin olsun diyen olmadı, ben kendi baharımda, kendim çiçek açtım.
Zemheri ayazı vurdu ruhuma, üşüdüm; verdikleri bir kibrit çöpünü dahi, yüzüme vuracaklar diye, almadım.
Sevilmekten şüphe ettim de, sevmeye hep inandım; hamurum sevgiyle yoğrulmuştu, anladım.
Kırağı çaldı dallarıma da, damlayamadım yaprak uçlarımdan toprağa; sustum, köküme ağladım.
Çatladım her bir yanımdan, suyum çekildi, kurudum;
Gözyaşlarımla ıslattım gönlümü de, dua olup, Çalap’ına yandım.
Al buda senin olsun diyeni hiç beklemedim; ben kendi baharım için, hep kendim çiçek açtım. @taç
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
