Aynam da suretim

Kendimi bildim bileli,
Birkaç kez aynaya bakarım her gün,
-Tuhaf tecellî-
Ayna değil, suretimdir hep gördüğüm…

O suret ki Ben, ayna ve hayat arasındaki en ince bir çizgi…

Her defasında,
Bu ince çizgi üzerinde
Yaşanmış dramatik bir filmin Siyah-beyaz fragmanları
Ve fonda ona eşlik eden İçi hüzün dolu bir ezgi…

Suretin suretinde,
Gözlerinin içiyle gülen Ve anlatılan her masala
Saf bir masumiyetle inanan,
Uzun çocukluk yılları…

Ve dudak kenarındaki anlamlı kıvrımlarda,
Kısa bir geçmişle kucaklaşan
Geleceğe dair, esrarengiz bir sezgi…

Ve bugün suretin suretinde;
Tepeye yağan metrelerce karlara ilaveten,
Zamanın sert rüzgârlarında derinleşen,
Denize dik vadilerle oyulmuş yüzünde,
Dolu, dolu yaşanmış yılların her birinden
Arta kalmış temsili bir çizgi…

Şimdi aynanın en alt köşesinde,
Suretin bittiği yerde,
”Aslı gibidir.” damgası,
Tarih, mühür ve Kudret’in imzası….

M.KAÇAR