o siyah beyaz fotoğraflarda
gezindim durdum her ayrıntıda
kimi kerpiç
kimi taş
kimi ahşap evler
yıkık , yarı yıkık
ya da
terk edilmiş
rüzgar çıkacakmış gibi
evler iç içe
omuz omuza
bir ,beraber , sıkı sıkıya
aynı türküleri okurlar hayata
yokluk ,çaresizlik
dünyadan habersizlik
hüzün kalpli evler
ve solgun sokaklar
dünün köyleri
bir yalnızlık çemberi
tren vagonları gibi
uzayıp giderdi günler
ezanlarla uyanılır
yine ezanlarla yaşanılırdı
her bir fotoğraf
gün boyu canlılık hissi veriyor
güneş devrilir devrilmez
sokakları tenha evler
aynı hüzün bakışlarında
sofra başında toplanılır
akşamında
günler günleri çekerdi
ve hiçbir ayna
mutsuz gösteremez o yılları
zorluklar sıkıntılar olsa da
sokaklar hep mutlu
gün boyu sevgi selam güler yüz
yağmurlara çivilenen o günler
sevinçli bayramlar
kandil geceleri yaşanırdı
herkesin tok kalktığı düğünler vardı
zaman zaman göçler
köylerin arayış çilesiydi
toz topraklı
yırtık pırtık
yamalı giysileriyle çocuklar
evlerinden sokağa çıkarlardı
gökyüzü kadar sesler
mutlu coşkular
hiç bir dert keder
çocukları durduramazdı
yarınları bu çocuklar kurdular
değişti sokaklar evler
bugünlerin değişimini
bu çocuklar inşa ettiler ..



Mustafa kaya
15.10.2021 / istanbul