Peki
"Sen kimsin" dedi
Yüzüme bakarak Bahtiyar
Ben de
Kendimi anlatmaya başladım
Şiir diliyle
"Beni
Şiirler bilir
Şairler tanımaz bahtiyar"
Dedim
Hafifçe güldü, başını kaldırdı
"iyi ya" dedi
"Tam aradığın adamını buldun
Ben de şair değilim"
"Hele dinle, Bahtiyar ?
Hep azla yetimdim
Çoğu aramadım ömrümce
Yerdeki çiçeği
Dalındaki böceği
Patika yolları
Mor gelinciği
Kelebeği, serçeyi
Şırıl şırıl dereleri
Mor dağları, yücesini
Yaylayı, ovasını
Toprağımı sevdim" ben

"Beni
Şiirler bilir
Şairler tanımaz" Bahtiyar
Ben ki
Sevda yolunda oldum
İhtiyar
Cananın gülüşü
Yüreğin nefes alışıdır
Sevda dediğin
Ben
Sevgiyle bakan bir güzelin
Göz bebeklerinde aradım
Aşkımı
Hep sevgi dilendim
Hep boş kaldı dualarımda
Çingene avuçlarım
Mutluluk denilen
O güzel duygu
Hiç sarmadı yüreğimi
Yâr gibi
Herkesin yüreğine
Sevgi tohumları ekilirken
Bizim payımıza
Hasret düştü iyi mi

"Beni
Şiirler bilir
Şairler tanımaz" Bahtiyar
Sözcüklerde gizlidir
Sevecenliğim
Nokta virgül arası
Bir yerlerde
Heceleniyorumdur
Kim bilir
Bir sazın tınısında
Kaybolurken umutlar
Var ile yok arası bir yerde
Yitirdiğim zamanı
Yitirdiğim aşkımı
Yitirdiğim sevgiliyi bulamadım
İyi mi
Ne mor sümbüllü dağların
Görkemli duruşu
Nede yeşile bürünmüş
Bir ağacın dalında
Öten bülbül sesidir
Beni mutlandıran
Beni umutlandıran

İşte böyle bahtıyar
Biz ki
Feleğin sillesini çoktan yemişiz
Ne gülen olduk, ne de güldüren

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ