derin bir yoğunluk içinde hak ve hakikat içinde gerçek dostluk adına çok harika bir gönül sesiydi dost...kutlar esenlikler dilerim...

Manidar bir şiirdi.
Dünyanın servetine sahip olsan, bu serveti paylaşacağın ailen, sevdiklerin, bu varlığın sevincini paylaşacağın dostların, şöyle karşılıklı iki fincan kahve içebileceğin yoksa koca memleket senin olsa ne çıkar?
Asıl yokluk ve yoksulluk yoksunluktur aslında
Şu zamanda tam da bu dönemi yaşıyoruz.
Saray gibi evlere sahip insanlar. Dolapları zınka zınk dolu lakin kapılarını çalanları, sofrasını bölüşenleri, evlerinde yatanları kalmamış. Ana babaları dahi çekinir olmuş evlatlarının evinde kalmaya…
Oysa bundan yıllar yıllar önce, çocukluğumuzda iki göz toprak damda yatılı misafirimiz eksik olmaz, koca yüklükteki yün yataklar her gün serilip kaldırılırdı.
Şimdi isekalabalıklar arasında kendi yalnızlığına mahkum insanlar.
Bunun tek sorumlusu da yine bizleriz maalesef.
Tebrik ediyorum kaleminizi

TEK BAŞINA şiirini, beğeniyle okudum. Nice güzel şiirlere diyor, Şair Arkadaşımı içtenlikle KUTLUYORUM...