Yılın bilmem kaçı
Bir yaz sabahının erken vakitlerinde
Dağılırdı karanlık
Tahta mutun ve kuşların sesleriyle
Atlar koşuma hazır
Avlu da beklerdi dedem, heybesiyle

Hazırlanmalıydı çıkın
Öyle çıkılmalıydı susa yola
İçinde sanki ne varsa
Domates, biber ve ekmekten başka
Bir de ekşimiş yoğurttan kalan
Bir şişe dolusu ayranla

Atlar dehlendi
Yankılandı avluda ince ıslık sesleri
Şaklanan yularla birlikte
Hızla döndü arabanın tekerlekleri
Yayıldı etrafa birden bir
Beygirlerin terlemiş nefesleri

Verildi öğleye kadar
‘Sakın geç kalmayın’, emrivakiler
Gıcırdayıp dururken
Katran karasına bulanmış dingiller
Sokak arasında yitip gitmişti
Keskin bakışlı o kenarlı gölgeler

Uzaklaşırken duyulur du
Oynaşan arabanın tekerlekleri
Ve özgürlüğe koşan beygirlerin
Muzip bir o kadar da alaycı kişnemeleri
Yankılanır dı dar sokaklarda
Bekle bizi ‘Akçe Oba’ der gibi

Yılın bilmem kaçı
Ağustos ayının bunaltan sıcakları
Hummalı bir telaş sürerdi
Tek gözlü kerpiç samanlıkta
Akşam faslının son demi

Duyuldu taa uzaktan yokuşu tırmanan
Sabahki gidişe benzer sesler
Akşamı zor etmiş belliydi
Gelen yorgun ve ter kokulu bedenler

Saman arabası durdu menzilinde
Keskin bir ‘höööst’ ünlemiyle
İndi çitten dedem
Sildi alın terini buruşmuş ıslak mendiliyle
Okşadı atların ayak ve yelelerini,
Çözdü her birini taker taker koşudan
Mağrurdu!
Bir gün daha sona ermişti
Kaza bela olmadan

Samanlar savrulurken yabayla
Küçük samanlık deliğinden içeri
Oyun sanırdık düşen çer çöpleri
Savrulan her bir samanı çiğnerken
Ne tez geçerdi zaman
Saman sapları içinde yuvarlandığımız an

Ezan sesiyle birlikte
Bağdaşlar kuruldu yer sofrasında
Sofrada ilk kaşığı bekler
Kuru erik hoşafı ve etli kapama
‘Haydi, Bismillah’ ile daldırırdık
Tahta kaşıkları aynı sahana

Yılın bilmem kaçı
Ağustos ayının bunaltıcı akşamı
Gün ağarırken karşımda o sarı kerpiç evler
Üzerinde koşuşturan belli belirsiz
Kapkara gölgeler
Zamanla solan anılara
Bir yenisini daha ekleyen
Sararmış defterlerdeki
Saman sarısı yüklü hikâyeler


Hasan Taşcı (Dumani)