HAYATIMIN ŞİİRE UZANAN YOLCULUĞU

1961 yılının ocak ayının ilk günlerinde Kırıkkale’de dünyaya geldim. Beş çocuklu bir ailenin ikinci evladıyım. Aslen Çelebi ilçesinin, öğretmenleriyle meşhur Karaağaç köyündenim. Bizim köyümüzde eğitime ve öğretime her zaman büyük önem verilmiştir. Köyümüz, yetiştirdiği öğretmenlerin yanı sıra ebe, hemşire, mühendis, akademisyen ve subaylarıyla da çevresinde tanınmıştır.

Bir zamanlar bir müfettiş büyüğüme, köyümüzden yetişen öğretmenlerin sayısını sorduğumda, yüzden fazla olduğunu söylemişti. Bu rakam beni o zamanlar hayli şaşırtmıştı. Aradan geçen yıllarda bu sayı daha da arttı. Karaağaç köyünün öğretmenleri gerçekten meşhurdur. Bu başarıda köyümüzden yetişen rahmetli Halil Avcı’nın ve diğer değerli öğretmenlerimizin büyük emeği vardır.

Bizim ailede de eğitimcilik önemli bir yer tutar. Abim, kardeşim ve üç yeğenim öğretmendir. Ben de ilk eğitimime evimizin hemen yanında bulunan Hürriyet İlkokulunda başladım. Babamın çarşıda bir dükkânı vardı. Çocukluğum ve gençliğim, bir taraftan okuluma devam ederken diğer taraftan babama dükkânda ve pazarda yardım etmekle geçti.

Ortaokul öğrenimimi, bugün Şehitler Ortaokulunun bulunduğu yerde bulunan Namık Kemal Ortaokulunda tamamladım. Ardından Kırıkkale Endüstri Meslek Lisesinde öğrenim gördüm ve 1978 yılında mezun oldum. Burada torna-tesviye bölümünde mesleki eğitim aldım. Sınıf arkadaşlarımın büyük bir bölümü mezun olduktan sonra MKE fabrikalarında iş hayatına atıldılar.

Ben ise babamın tavsiyesiyle eğitimime devam etmeye karar verdim. O yıllarda Kırıkkale’de dershane bulunmuyordu. Ankara’dan temin ettiğimiz dershane kitaplarıyla iki arkadaş evlerimizde üniversiteye hazırlanıyorduk. Bu çalışmaların ardından Ankara Gazi Üniversitesinde Mesleki Eğitim Fakültesini kazandım ve 1981-1985 yılları arasında lisans eğitimimi tamamladım.

Üniversite yıllarımın ardından hayatımın farklı ve önemli bir dönemine girdim. Üç yıl boyunca dini eğitim aldım. Bu yılların hayatımın en güzel dönemlerinden biri olduğunu bugün de söylerim. Evimdeki kütüphanemde bulunan birçok dinî eseri okuma fırsatı buldum. Kur’an-ı Kerim’den ezberler yaptım; Kur’an-ı Kerim, Arapça ve Osmanlıca üzerine eğitim aldım. Bu dönem, düşünce dünyamın ve hayata bakışımın şekillenmesinde önemli bir yere sahip oldu.

1985 yılında Zehra Hanım’la hayatımızı birleştirdik. 1986 yılının sonunda öğretmenlik görevime başladım. İlk görev yerim Trabzon’un Dernekpazarı ilçesindeki Dernekpazarı Lisesi oldu. 1986 yılının sonundan 1990 yılının eylül ayına kadar burada görev yaptım.

Trabzon’un bu güzel ve şirin ilçesinde geçirdiğim yıllar, hayatımın en güzel hatıraları arasında yer alır. Karadeniz’in eşsiz tabiatı, insanlarının samimiyeti ve orada yaşadığım güzel günler gönlümde ayrı bir yer edinmiştir. Dernekpazarı’nda geçirdiğim yılları bugün hâlâ özlemle hatırlarım.

1990 yılının eylül ayında zorunlu görevimi yapmak üzere Yozgat’ın Osmanpaşa İlköğretim Okuluna tayin oldum. Burada 1994 yılına kadar görev yaptım. Bu dönemde askerlik görevimi de yerine getirdim. 1991 yılında Ankara Etimesgut’ta başlayan askerlik görevimi, 1992 yılının eylül ayında Kars merkezde kıtada Tankçı Asteğmen olarak tamamladım.

1994 yılında memleketim Kırıkkale’ye döndüm. Battalgazi İlköğretim Okulunda 1994-1998 yılları arasında görev yaptım. Bu yıllarda öğretmenliğin yanında baba mesleği olan ticaretle de ilgilendim.

1998 yılında Kırıkkale merkezde bulunan Öğretmen Muhittin Ardahan İlköğretim Okulunda göreve başladım. Buradaki görevimi 2007 yılına kadar sürdürdüm. 2007 yılının ocak ayında Mehmet Işıtan Özel Eğitim Merkezinde görev yapmaya başladım. Sağlık nedenleriyle 2013 yılının başında kendi isteğimle emekli oldum.

Şiire olan ilgim ise hayatımın çok eski dönemlerine dayanmıyor. 2011 yılına kadar bir defterde sakladığım yaklaşık on beş şiirim vardı. Askerlik yıllarımda ve 28 Şubat sürecinde içimde biriken duyguları mısralara dökmüştüm. Yaşadığım bazı sıkıntılar, üzüntüler ve hayatın karşıma çıkardığı badireler, kendimi şiirle ifade etmeme vesile oldu.

Bazen insan yaşadıklarını kelimelerle anlatamaz. Ben de anlatamadıklarımı şiire emanet ettim. Aşkın ağlattığı, derdin söyletip yazdırdığı zamanlar oldu. Hayatımda yaşadığım sevinçleri, hüzünleri, kırgınlıkları, düşünceleri ve memleket sevgisini mısralarla dile getirmeye çalıştım.

2011 yılında sendikada tanıştığım şair ağabeyim Ömer Çetinkaya’nın şiir sitelerinden söz etmesi, şiir dünyasına daha ciddi biçimde adım atmama vesile oldu. Merakla başladığım bu yolculuktan bir daha çıkamadım. İlk zamanlarda iki şiir sitesine, herhangi bir kural ve ölçü gözetmeden şiirlerimi yükledim.

Daha sonra katıldığım Kırıkkale Gönül Dostları şairler toplantıları sayesinde şiirin kural ve kaideleri hakkında daha fazla bilgi edinmeye başladım. Şiirin yalnızca duyguları mısralara dökmekten ibaret olmadığını, ölçünün, kafiyenin, ahengin ve kelime seçiminin de önemli olduğunu zaman içerisinde öğrendim.

Şiir sitelerinde ilk zamanlarda şiirlerimi beğenmeyenler de oldu. Ancak zaman geçtikçe şiirlerimin geliştiğini ben de fark ettim. İnsan, yaptığı işte eksiklerini kabul ettiği ölçüde ilerleyebiliyor. Şiir sitelerinde şiir yayımlayan herkese şair payesi verilebilir; fakat yazılanların gerçekten şiir olup olmadığına ehlinin, ustaların ve gerçek şairlerin karar vereceğine inanıyorum.

Benimkisi, içimden geldiğince yazmak ve gönlümden geçenleri insanlarla paylaşmak. Elimizden gelen budur. Şiirlerimi okuyup beğenen, eleştiren, yol gösteren bütün dostlarıma teşekkür ediyorum.

Emeklilikten sonraki hayatımı da boş geçirmemeye gayret ediyorum. Bir özel okulda yöneticilik yaptım ve eğitim iş kolunda sendikal faaliyetlerde bulundum. Bir vakıfta çalışmalarımı sürdürdüm. Seyahat etmeyi, sosyal faaliyetlerde bulunmayı ve bir yerel gazetede şiirlerimi yayımlamayı seviyorum.

Özellikle gençlerle ilgilenmekten büyük mutluluk duyuyorum. Öğrencilerin derslerinde yardımcı olmayı, dinî müesseselerde eğitim gören kabiliyetli gençlere destek olmayı önemsiyorum. Bir insanın yetişmesine küçük de olsa katkıda bulunabilmenin, geride bırakılabilecek en güzel eserlerden biri olduğuna inanıyorum.

Hayat bana, insanın yalnız kendisi için değil, çevresi için de yaşaması gerektiğini öğretti. Eğitim, insan yetiştirmek, gençlere yol göstermek, memlekete faydalı olmak ve gönüllere dokunmak benim için her zaman önemli oldu.

Dünyada huzurun ve barışın hâkim olması en büyük arzum ve dileğimdir. İnsanların birbirini anlamasını, farklılıklarına rağmen kardeşçe yaşayabilmesini ve çocukların savaşlardan uzak, güzel bir dünyada büyümesini diliyorum.

Bugün geriye dönüp baktığımda; Karaağaç köyünde başlayan, Kırıkkale sokaklarından Trabzon’un yeşil dağlarına, Yozgat’tan Kars’a, öğretmenlikten yöneticiliğe ve nihayet şiire uzanan bir hayat yolculuğu görüyorum.

Bu yolculukta karşıma çıkan bütün insanlardan, yaşadığım bütün sevinçlerden ve sıkıntılardan bir şeyler öğrendim. Şimdi geriye kalan en büyük arzum, öğrendiklerimi gençlere aktarabilmek, güzel işler yapabilmek ve gönülden gelen birkaç mısrayı okuyucularla paylaşabilmektir.

Beni şiirlerimle takip eden bütün şair arkadaşlarıma, gönül dostlarıma ve değerli okuyucularıma sevgilerimi ve saygılarımı sunuyorum.

HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ