Bazen sadece nefes almak için her şeyden vazgeçersin
Matem ahirete dek aklının içindeyse en güzeli kaybedersin

Tarihin tekerrürünü beklersin her şey aynıymış gibi
Manevi heyetimden işkenceler çekip geldim geri

Özgürlüktür silik haritamın istikameti
Görünüşüm bitik, mazim kayıp, yok nihayeti
Çölünü bitirmiş bedevinin kalmamış masumiyeti
Çöplüğün içinde sevenin karşılığı mahrumiyettir
Düşünür ikilemde dengesiz, savaşı zaruriyettir
Özünlüsü, yitirmiş ümidini, baştan yazılmış mağlubiyeti

Teslim ettim günlerimi kaderime
Ellerimle, sessizliğimle
Nedenimse hiçtir belki de
Tedirgindim inerken yüreğimin dehlizlerine
Belirsizlik yerken günlerimi çekildim derinlere
Kendime yerinip üzülmedim benliğimi gömerken izbelere
Güçsüzken hislerim değindim hüzün yüklü bir deftere
Terk ettim ruhumu kimsenin bilmediği yerlere
Üstüne yenikken öfkeme, getirdim kendimi kül haline

Pişman değilim hiçbir şeyden
İnsan vazgeçermiş her elzemden
Ezelden ebediyete yönümüz ölümün kesin zaferine
Belki cennete, belki cehenneme, belkide hiçliğe