Yorgun, bitkin bakışlar
solgun, gencecik bir yüz
iri gözleri yaş dökmüş belli
daha derinlerde korku
umutsuzluk izleri…

Endişeli bakışımı farkediyor

Ben ağlirem, görirsin

He ya, görirem, niye ki
gel söyle bana derdini

Israr etme, dimirem
çünki derdim nedir ben de bilmirem
aslında bilirem, ama annamirem
aslında annirem, ama çözemirem
çözmesine de çözirem
kader mi ne deyirler;
işte ele bi şey, her hal

Bir an sessizlik…

Sonra, eyi dinne, dedi
belki annarsın

Adam ellisine merdiven dayir
bu yaşta saçlarıni siyaha boyir…

Ağlirem gülir, gülirem gızir
söylirem duymir, gezmeğe goymir
gaçirem dutir, sögirem dögir
kartuli soymir, soğana doymir
çorbayi, sebzeyi, yemekten saymir
varsa yokhsa et; bi türli bıkhmir
çeynemir yutir, sesi de çıkhmir

Bir bardakh çaya
üç gaşıkh şeker gatir
her akhşam alti yeddi çay içir
erkenden, tavukhlardan evvel yatir

Yahu adam dur
şu kheberlere bir bakh
iki laf edakh, yokh anam yokh!
khorozlar ötir, yorgani üstünden atir
gehvelti yapir
çiftin, çubuğun yolini dutir

Allah seni inandırsın
işte bütün bunlar bene
guşbunni tikâni gibi batir

Şimdi annadın mi, emiceee!



İdris Esen, Mart, 2015, Erenköy