Söyleyemez derdini, yüreğine taş bağlar
Karanlıkta, tenhada, mutlular sessiz ağlar
Bedbahtların ahvâli, el âlemin dilinde
Gizleyemez hüznünü, bir nehir elem çağlar


Düşünürsek, hayattan ne bekledik, ne bulduk
Kâh oturduk, kâh koştuk, bulamadık, yorulduk
Kafdağı ve Anka’sı, hep mâverâda kaldı
Esti bir bâd-ı hazân, görmeden turâb olduk


Hiç değişmez reçete: sabır, sebât, kanâat
Elinde var olanın, hazzını sür, ey evlat!
Ahlar, vahlar, isyanlar, hiç bir fayda sağlamaz
Seksen yılı bir günde, yer bitirir bu hayat


Şâyet mümkün olsa da, evliyâya bir sorsan
Der ki, dünya tastamam; ne fazlası, ne noksan
Kader değişir mi hiç, huy da öyle değil mi?
Her âdem bir muammâ, bir sır küpü her insan


Ummanda kulaç atar, yorgun, bitkin, her fâni
Ah, bu umut yolları, mâni üstüne mâni
Mutluluk bir rüyadır, saçlarına tül bağlar
Bedbahtlar feryâd figân, mutlular sessiz ağlar


İdris Esen, Haziran, 2021, Erenköy