Cebini yaksa bile, her infâk büyük kârdır
Tadı nahoş olsa da, acıda şifâ vardır

Neşe nefsi şımartır, insanı dehre bağlar
Keder sîneyi yakar, hevâyı korla dağlar

Uzak dur sû-i zandan, sakın olma bir muzır
Mutluluk kuş gibidir, her an uçmaya hazır

Diyâr-ı husûmette, merhamet yetim kalmış
Hâne-i muhabbeti, gıll ü gış, gıybet çalmış

Farzlarda isteksizdin, ihmal ettin sünneti
İşte geldi ramazan, haydi kazan cenneti

İnsan darağacında, beyhûde ferman bekler
Ecel çalmış kapıyı, o hâlâ derman bekler

Kaderin kısmet ağı, gergef gergef dokunur
Bir ömrün tüm çilesi, ruhsârından okunur

Hayallerim yok artık, bi şey olmasın sakın
Hâtıralar tap tâze, yolun sonu mu yakın

İdris Esen, Şubat, 2026, Erenköy

dehr: dünya; zaman
hevâ: istek, arzu
infâk: hayır için verme
ruhsâr: yüz, sîmâ, çehre
gıll ü gış: kin ve hile



Bir duyarlı yürekten:

Sükût eyle be gönlüm, sözümün bittiği yerdir
Bu sabır imtihanı, kula en büyük ecrdir

Gözyaşınla abdest al, paklansın nâ-pâk özün
Hakk’a râm olan rûhun, nûrunu görsün gözün

Dünya bir gölge imiş, geçtik hayal içinden
Ferdaca bir vedâdır, ruha vuslat "hic’inden
Ferda.ca