Kırık camlardan izledim olan biteni
Aynalar kırıktı gönüller kırık
Keşke sökülebilseydi
Kaderin vicdansız bedeninden umutlar
Örtebilseydi keşke zifiri karanlıklar
Sessizliğin gizlediği nefret duygularını
Sevdasız sokakların gözyaşlarıyla kesiştiği
Yokluğunda yoksulluğuydu belki
Acıyla sızlayıp kanayan yaralar
Kin’in bedeliydi acı dolu haykırışlar
Yürekler buruk boyunlar bükük
Çaresiz bakışlarla izleniyordu hayatlar
Kırık camlardan

İki küçük çocuk vardı bakan
Kırık camlar ardından
Masum bakışlarıyla izliyorlardı çevreyi
Vicdansızların attıkları kurşun sesleri
Çınlarken kulaklarında
Onlar olan bitenden habersiz
Çevreye bakıyorlardı kırık camlar ardından
Soğukta titriyordu küçücük bedenleri
Tıpkı ben gibi tıpkı sen gibi üşüyorlardı
Oysa yeni farkediyorlardı daha
Küçücük kalpleriyle sevgiyi
Feryatlar ağlayışlar iki küçük çocuk içindi
Kırık camlar ardından

Savaşın orta yerinde
Seyrediyorlardı çevreyi umut dolu gözlerle
Yatıyordu anneleri babaları yerde
Kanlar içinde
Onlar nereden bilsinler ki savaşı
Çaresizliğin göbeğindeydiler
Kaderleriyle başbaşa
Korkusuzdular
Onlara çevrilen namluların ucunda
Onlar nereden bilsinler ki ölmeyi
Küçücük bedenlerindeydi
Vicdansızların attığı kurşunlar
Dehşet dolu dakikalar izleniyordu
Kırık camlar ardından

Ağlayarak izledik bizde herkes gibi
Çaresizliğin getirdiği bu senaryoyu
Elimiz kolumuz bağlı kitlenmiştik sanki
Bir ses vardı çok derinlerden duyulan içimizde
Vicdan törpüsünün sesiydi bu
Vicdansız gönüllerin karanlığına sürtülen
Bizler bu tabloya ağlaya durduk
Canlar kırık kalpler kırık
Kendimizi o küçüklerin yerlerine koyduk
Bizeydi onlara her sıkılan kurşun
İçimizde bitmesi için sözvermişiliği bu senaryonun
Karanlıkların ardına gömmekti nefret duygularını
Kırık camlar ardından...