Kimseye anlatmayacağım
Bildiklerimi, unuttuklarımı
Kaçıran uykumu kabusları
Ağlayamadığım gecelerce
Gırtlağım yırtılırcasına bağırmadıklarımı
Nasıl olsa umurunda değil kimsenin
Kimsenin bilmesine müsade etmeyeceğim.

Demir ranzalardan yükselen
o iğrenç sabah namazı çağırışlarını
Hakaretleri, küfürleri, dayakları
Sayıdan ibaret küçücük çocukları
Kat kat giydiğimiz pantolonları
Daha az acısın diye
Dişimizi sıktığımız hortum seslerini
Kimseyi ikna edemediğimiz morluklarını vücudumuzun
Ama fakat lakin diyeceksiniz
Anlatmayacağım anlatamayacağım...

Avuç içine yaslanmış
Uyuya kalmış bir çocuk vardı sınıfın diğer ucunda
Vakit sabahın altısı
Şak diye bir sesle irkildik
Bakamadık sağa veya sola
Sınıfı terkeden cellattan anladık ki
Boş kalan yanağını çocuğun
Okkalı bir tokat doldurmuş

Biz... Abilerim
Psikoloji falan bilmedik.
Görmedik de...
Hakaret işkence yok sayma
Ve daha nice anlatılmazla büyüdük
Sendrom yaşamadık hiç.
Döverlerdi çünkü
Ya cellatlar ya büyükler!

Yıllar böyle geçti
Daha da geçiyor.
Kapatıyorum gözlerimi
O yemekhane, buz gibi yatakhane,
Sadece kendini ısıtan kalorifer peteği
Öğrenmiyorsa bırakın lan çocukları
Duymuyor diye bağırmayın
Küfür etmeyin
Vuracaksız madem
Allahını kitabınız yok mu
Yere yatırmayın
İki kişiye tutturmayın
Çocuğuz lan biz.
Çocuktuk lan!
Daha on bir yaşında
Küçücüktük.
Yediniz bizim hakkımız olan etleri zıkkımlandığınız gibi
Çocukluğumuzu gençliğimizi

Şimdi cehennem olun gidin zihnimden
Uykularımı terkedin
Rahat bırakın beni
Bizi...