ben yüreğimde taşıyamadığım seni
kelimelerin sırtına yükledim
koca koca sayfalara
kara kalem seni yazdım
içimden söküp atamadığım
boğazıma yumruk gibi oturan özlemini
kalemimin mürekkebinde boğmayı denedim
şiirler yazdım
öyküler yazdım
masallar yazdım
ahlar yazdım
ağıtlar yazdım
olmadı
ben boğuldum da özleminde
bir türlü boğamadım özlemini
kelimeler isyan etti
senin taşıyamadığını
biz nasıl taşıyalım dercesine
isyan ettiler
kifayetsiz kaldılar
naçar kaldılar
anlatmakta
sensizliği
köprü altında uyuyan
bir sokak çocuğu gibi
ürkek, tedirgin
çaresiz ve soğuk kaldı kelimeler
istenmedi hor görüldüler
oysa masumdu onlar
bütün suç benimdi
bendim onların sırtına yükleyen
bu taşıyamayacakları özlemi
öyleyse hakim ya kırmalı kalemimi
ya da beraat vermeli özleminden
beraat vermeli sevgili
beraat vermeli
işte ancak o zaman
tekrar nefes alabilirim sanki