GİT

Öyle bir an gelir,
gitmen gerekir bazen.
Her şeyden,
herkesten,
kendinden bile kaçarcasına gidersin!

Senin de gitmen gerekiyorsa gideceksin, arkadaş.
Beklemeyeceksin.
Hem gittin mi,
ardına bakmadan!
Tozu dumana katarak gideceksin!

Bir yarım arkamda kaldı,
onsuz yaşayamam demeden gideceksin.

Gitmen gerekiyorsa,
dizimde dermanım kalmadı demeyecek,
sürünerek de olsa gideceksin!

“Terk ettim.” diyecek,
ama bir şekilde,
ama ille de
vakur bir duruşla,
baş eğmeden gideceksin.

Geride kalanlar ne yapar,
nasıl yaşar düşünmeyeceksin.

Gerekirse herkesi kaderine terk edecek,
kendini,
hatta gölgeni bile terk edeceksin, arkadaş.

Duygusala bağlamadan,
üzülüp kahrolmadan gideceksin.

Yani gittin mi,
kadınsan,
dişi aslan gibi;
erkeksen,
erkek aslan gibi kükreyerek gidecek,
çakallar gibi geri dönmeyeceksin, arkadaş!

Suçluysan suçunu,
kabahatliysen kabahatini üstlenecek;
mertçe “Ben yaptım.” diyecek,
yalnızlığı kabullenerek,
arkana bakmadan,
yaşamdan bıkmadan,
yarınlara yürüyeceksin.

Giderken,
hafiflediğini hissedecek,
yaşamın güzelliğini,
belki de mutluluğu keşfedeceksin, git!

Efkan ÖTGÜN