Geçen gün,
Kapıdan içeri girdi,
İlham diye bir güzel Peri.
Selamsız, sabahsız tutuşturdu elime,
Kırık bir kara kalemi.
- ‘’İşim çok bekletme beni,
-Ne beklersin?!
- Haydi! Haydi! Hemen yaz!, alel acele bir pusula! ’’ dedi.
- Sonra çıkıp gitti, gerisin geri…

İçten içe hayıflandım kendimce;

’’Vay! Sen misin? Benden pusula isteyen...’’ diye..
Olan gücümü toplayıp,
Elimde vücut bulmuş,
Kırık kara kaleme doğru,
Eğildim hafifçe.
Duyulur, duyulmaz sesimle,
Söylendim kendi kendime;
‘’Yaz! Arzuhâlci hâllerimi..
Hal, vaziyet aynen böyledir, böyle!’’ diye…

’’YAZ! ARZUHALCİ; HALLARIM AYNEN BÖYLE BİLİNE!’’


NİŞAN TAŞI!

Hal bilmezlik,
Yol bilmezlik,
Belki de
Çaresizlik.

Umut ettim,
Çocukça.
Her şey,
Güzelleşir,
Düzelir
Diye.

Umutlarım,
Ümitlerim;
Değirmen taşı misali,
Ben sağa çevirdikçe
O sola çevrildi.

Düştüm bir gaflete…

Dil bilmez dilim,
Dilbaz oldu.
Küfür bilmez idi
Küfürbaz oldu.

Evvelce anılırdım;
Mahzun,
Mazlum,..
Biridir,
Diye.

Şimdiler de
Sorsan
Aynı
Ahaliye;

O!
Münkir,
Münafık,
Küfürbaz,
Nerde?
Diye...

Olmuşum
İşaret!

Kaşa,
Göze,
Ele,
Dile,...

Nişan taşıdır!
Diye.’’


Abbas DURAK(10.06.2016)