VATANI ÖYLE SEVDİK

Çok sevdik biz.
Çok sevdik birbirimizi;
vatan diye,
ülke diye,
namus diye,
aşk diye sevdik.

Yoksulun ekmeğini,
sahranın susamışlığını,
annenin evladını sevdiği gibi sevdik.

Çakıl taşını,
toprağını,
maviliklerde dalgalanan ay-yıldızı,
gök kubbe altında özgürlüğü,
tarlada sabanı,
dağlarda çobanı,
ovada çiçeği,
böceği aşk gibi sevdik.

Ne sıcacık döşeğimiz,
ne baş koyacak yastığımız,
ne de sarılacak yorganımız oldu.

Biz toprağı döşek,
taşı yastık,
yıldızlarla süslenmiş göğü yorgan saydık.

Yaratandan emanet, “yar” dedik;
toprak dedik,
vatan dedik,
çakıl taşını bile sevdik.

Ellerimize yakılmış kınalarla,
yavuklu elini tutamadık,
boynumuza sarılan da olmadı,
yanağımızdan öpen de.

Uğruna öldüklerimizin hiçbiri bizi tanımadı,
ama biz aşkla bağlandık.

Sevda türküleri dilimizde,
kefen koltuğumuzda yaşarken öldük.
Adına şehadet dedik,
aşk dedik,
sevda dedik,
vatan dedik.

Biz bu vatanı öyle sevdik,
ölesiye sevdik.

Efkan ÖTGÜN