2
Yorum
16
Beğeni
5,0
Puan
580
Okunma
yaprakların da karların da üstünden geçiyordu herkes
düşlerin bıçakla kesildiği karanlığın ışık girmeyen uykularında
kaç havariden yoksun ve uğultuyla geçecekti böyle?
eskisi gibi olmasını istiyorlar yaprakların ve karların
çocukluğun söylenmemiş sözleriyle yıl yıl ezerken gündelik kalıntıları
eskisi gibi olurdum masumiyete atfedilen bu taze yaşam işçiliğine hürmetten
ne bileyim kendirden belikler yapardım
daha çok yalnız kalırdım sessizliğin yanında
ayak sesleri olmayan hayaletleriyle
yağmuru sayarak ölçenlerle akran olurdum
eskiden gözlerine bakabilsem birinin
hem eskiden hem de bilmezlikten kısıtlı
belki ölürdüm
belki birileri de ölürdü
5.0
100% (7)
Cevap Yaz