Duyguludur, narindir anaların yüreği,
Ansızın gelen haber kalbini fena dağlar.
Ortadan kırılınca koca evin direği,
Tabutuna sarılıp; sessiz, sedasız ağlar.

Defin için toplanmış hocası ve hacısı,
Boynu bükük kalmıştır anası ve bacısı,
Verilen teselliyle dinmiyor ki acısı,
Kopup gelir üstüne, dağdan aşağı çığlar.

Hangi çiçek vardır ki ebedi solmayacak?
Giden yiğidin yeri bir daha dolmayacak,
Yokluğuna alışmak hiç kolay olmayacak,
Allarını atar da, başa karalar bağlar.

Kararan dünyasını güneş bile ışıtmaz,
Derdi büyük olsa da hiç kimseye taşıtmaz,
Yarası hep tazedir, tabibe de kaşıtmaz,
Gözlerinde şelale, gönlünde umman çağlar.

Kan çanağı gözleri uzak bir yere daldı,
Çok iyi biliyor ki; onu, Yaratan aldı,
Dost, akraba çekildi; geriye sızı kaldı,
Ölümden ibret alsın, ecel gelmeden sağlar.


Sabri Koca