Nisan yağmurlarının elinden tutup gittin
Toprağını koklasam hep garip oluyorum
Güneşimdin, ufkumda son defa batıp gittin
Susuz kaldım gitgide kuruyup, soluyorum
Farkında değil kimse anne ben ölüyorum

Tazeydi daha bahar, cemreyle koklaşmıştı
Gururlu o saçların bu mevsim aklaşmıştı
Uzak olan mutluluk belki de yaklaşmıştı
Sensiz dünya dert yükü sanma ki gülüyorum
Farkında değil kimse anne ben ölüyorum

Üşüyünce sırtıma bir örtü atanım yok
Yavan yerim ekmeği katığı katanım yok
Kimsesizim, sen yoksun düşerken tutanım yok
Topluyorum olmuyor, vazgeçip bölüyorum
Farkında değil kimse anne ben ölüyorum

Sığmadığın aleme beyhude ilişemem
Olmadığın bir ömre ben asla alışamam
Sen ölmüşken kuvvetli olmaya çalışamam
Tek sevdiğimdin annem kendimi biliyorum
Farkında değil kimse anne ben ölüyorum

Yabancısıydı gönlüm, uyumsuzu bu çağın
Olduran gel demişken tütmez artık ocağın
Uyut beni ne olur boş durmasın kucağın
Bir ninnilik yer ayır yanına geliyorum
Farkında değil kimse anne ben ölüyorum


uytun ....