Süsle-dikçe şiiri, şımarır mı bilemem
Ağladığım yalandır, yüzler yüze gülünce.
Nede güzel söylemiş, "ben şairin olamam"
Belki de bu ilhamdır, gözler yüze gülünce.



Nezaketin çok tatlı, adın güzel Fesleğen
Bu ne hoş bir nazire, gül verelim, gel beğen
Yollara koku saçan, gönüller bize değen
Burada ilham verir, sözler yüze gülünce.



Şairler ilham alır, sevgi demi güllerden
Ömür’e ömür katan, ufku açan yıllardan
Duygu olur dökülür, yüreklenen dillerden
Şiirle bayram gelir, nazlar yüze gülünce.



Bir daha görülür mü, ay yüzlü melekleri
Şiir olup da geçen, bizden gül dilekleri
"Kafiye", "uyak", onun, iş gören kulakları
Gönüllerle buluşur, sizler yüze gülünce.



Uçuşan duyguların, fazilet harmanında,
Bereket pınarlarım, ç’ağlar her fermanında
D’uyan d’uymayan gezer, sevgiler ormanında,
Severek vurulurum, hazlar yüze gülünce.



Duygular, düşünceler, gelir belirtilerle
Destan olan tarihim, "epik" öğretilerle
Aşkın gönül sızlatır, "pastoral" duygularla
"Didaktik" sır b’akarım, sazlar yüze gülünce.



Seni mısralarında, hece hece anlatsa
"Manzume" bir şiirle, ruhuna bir d’inletse
Kısacık "zihaf" olsan, içimden bestelese
Arada bir de doğsa, gizler yüze gülünce.



Bir bakılsa bu gönül, tacı gül olur b’ana
Hatırası yücedir, elbet gülecek s’ana
Ondan ötesi var mı, koşarım ana ana
Şairler göremedi, hızlar yüze gülünce.



"İmgeler" ve "simgeler", şiirin dudakları
Hüzünlüdür bahçesi, solarsa yaprakları
Ağlatan bu maziler, inleten şarkıları
Bir saba makamında, güzler yüze gülünce.

*

Anlayan anlamıştır, gül bahçesinde g’ölü
Bana hiç anlatmayın, acılar veren y’olu
Şiirler bir çiçektir, alma gönülden d’alı
Söyledim ya kalmadı, izler yüze gülünce.