//
.
.
.

onu
bunu
boş ver,
boş vermesine de
savaşı, sureti, marşı, hatta bayrağı
olmayan kızıl bir meydandık sanki biz, ikimiz

ne
bileyim
çatallı mı çatallı,
kirpiği, güneşi olmayan
karanlığı çiğnemeden yutmuş
alaca bir sabahtık belki de göz kapaklarımızda

bizi
bize yazan,
bizi, bize kazıyan
hangi dilin, hangi kaderin alfabesi,
coğrafyasıydık ki birbirimizi t/adımlayamadık

gibi,
gibiydik,
tanıdık gibiydik sanki,
hani, bir gecenin koynuna ilişen
kurudukça, karıncalaştıkça musonlaşan
yağmur gibiydik, hep yağar gibiydik kirimize

hiç
gün yüzü
görmedik, göremedik
heceledikçe kekeleyen bilmeceydik
ne bileyim, körebeleştikçe düşgezenliğimize
dekoltesiz bir yıldız daha şişeler, içerdik tensizliğimize

ahh..
gününe,
güneşine uzandıkça
gölgesinde bir o kadar kaybolanım
söyle, daha kaç gece yalnızlığıma yataklık edeceksin,
daha kaç şafak dudağına hapsolan yalnızlığınla sevişeceksin


unutma,
unutma ki,
zaman yalandır, talandır
zaman ki, esarete kelepçelenmiş en acımasız
gardiyandır, şeytanın en kahpe icadıdır “an”ise, "ahh"
Tanrının biz kullarına bahşettiği en mukaddes armağanıdır

e hadi,
ne duruyorsun
çık gel, gel artık doymak bilmeyen,
kadir, kıymet bilemeyen uzağından. her ne kadar
sokak, sokak kaçışan yorgun bir şehir olsam da kim bilir,
cılız da olsa hala ışığımdır, hala aşığımdır belki de bize, ikimize…

.
.
.
//


ilhanaşıcıocakikibinyirmibir