Kırgınlığım kendime

Yalnızlık yağan bulutta ıslandım
Çaresizliğin çemberinde yüzdüm
Kapının arkasında bıraktım kilidi
Yüreğimin sesini dinlemekten yoruldum
Kelimelerin yorgun akşamına rastladım bugün
Çıkmıyor sesleri,bakmıyorlar bu tarafa
Boyun bükeli çok olmuşlar
Kimsesizce,sessizce
Sus pus en sevdiklerim
Mıhlamışlar bağırlarını
Set çekmişler umudun aşk fışkıran gözüne
Şiire dargın, şiire kırgın
Çıkmaz sokaklarda boynumda pranga
Yürüyorum ağır aksak
Sitemliyim,
Ötelediğim önceliklerim için,
Arkaya attığım hayallerimin katmerleşen acısı için,
Kızgınlığım kendime.
Yaş toprağa yaklaştıkça,
Göz pınarlarım çoraklaştıkça,
Zaman ayaklarımdan kaydıkça.
Gökyüzünün rengi karaya çaldıkça,
Kuşlar yüreğimin balkonunda kanat çırpmadıkça,
Sitemim kendime,
Öncelik sıralarıma
hayallerimin tozlarından eklemediğim için
Düşlere ziyaretten yoruldu
Ruhumun hafakanları,
Kalbim ritim değiştirmekten usandı,
Gözlerim okul bahçelerini ev belledi,
Kulaklarımda çocuk cıvıltıları hiç gitmedi,
Öğretmenimin( kızım çok iyi bir ........ olacaksın devam )demesi,
Mıh gibi kazındı beynimin katmanlarına
Dizlerimin bağı çözüldü o yıllarda
Eridi beyaz kaplı defter
Onu da ateşe layık gördüler
Kırgınlığım yine de kimseye değil,
Acıya alışık yüreğime,
Hep sabır reçetesiyle adımlayan bedenime,
Küs olduğum kalbime kırgınım.