Karanlığı yırttı acı bir siren,
Yârimi gurbete saldığım o gün.
Perondan ayrılıp gitti son tren,
Bir öksüz misali kaldığım o gün.

Giden vagonlara mıhlandı gözüm,
Dizlerim titredi, kavruldu özüm,
Renkten renge girdi, kırıştı yüzüm,
Hüzün deryasına daldığım o gün.

Eve giremedim, ruhum sıkıldı,
Sanki tavan çöktü, duvar yıkıldı,
Mazi diken oldu, akla takıldı,
Zoraki bir nefes aldığım o gün.

Sabahlara kadar gezdim yollarda,
Baykuş eşlik etti bana dallarda,
Cenazem taşındı sanki kollarda,
Kendi namazımı kıldığım o gün.

Onunla beraber kalbim de gitti,
Yarınlara dair hayalim bitti,
Yolları gözlemek canıma yetti,
Bütün belalardan yıldığım o gün.

Ayrılıp gidişin, sanırsın dündü,
Mevsimler değişti; yaz, kışa döndü,
Yağmur çiseledi, ışıklar söndü,
Başımı taşlara çaldığım o gün.


Sabri Koca