//
.
.
.
.
ah
İzmir’im
sol bir yanım,
imbatım, soluğum.
dokuzu eylülün, doksan dokuzu özgürlüğün baş şehrim
bak nasıl da astarsız ayna kırılganlığı, küsuratsız düş kesiği şimdi içim


bilseniz
şimdilerde körfezine
dalgın şımarık bir martı değilim
içim, dışım fayton ölüsü sanırım iştahıma tokuz. kırılganlığı
hiç sevmeme rağmen neden kolum, kanadım altı nokta dokuz
kordonuna boğulan enkazdır içim bir de sen çökme dirime n’olur İzmir’im

selam
sanırım sende
aylardan ekim olmalısın
bilir misin bir yirmi dokuzunu bilirim en çok senin
bir de o minicik elleri olan yirmi birini. aroması yağmur sevinç yaşlarımdır
o tarihler… kimsin sen, ey ekimin otuzu, yutkunulmayacak kirde tozu, molozu

ah
gözyaşlarımı
körfezine ektiğim şehrim
gönderi kedere boy vermiş "ahh"... bayraklım
"ahh".. saatin ondörtellibiri vurduğu an ki duran titrek zaman
sana da “ahh “ hasadı göçüğüne nefes, yazgısı güne değemeyen hıçkırıksız ses

içim,
dışım
gözüm, kirpiğim şimdilerde
dilime kırık bir fay örgüsü. neresindedir bunun insan,
nasıl susmaktır, bile bile nasıl ölmek, dirilmektir insanlık. söyleyin,
bu bitmek bilemeyen hangi çürümüşlüğün katmersiz süngüsü, döngüsüdür...

.
.
.
//

ilhanaşıcıekimikibinyirmi