Zamanlarının büyük bir kısmını para kazanmak ve saklamakla geçiren insanlar sonunda, en çok istediklerinin satın alınamayacak şeyler olduğunu anlarlar.
Paylaş
Buz gibiydi ellerim, buzdan bir aşk örmüştüm İlk kar düşer üşürdüm istasyon caddesinde Son bakışım sanaydı, en son seni görmüştüm Gözlerimi düşürdüm istasyon caddesinde
Zemheriydi göz rengin sen yağarken ben dondum Her zaman kıştı mevsim bahar ayları yoktu Sen yürürken peşine takılan bir vagondum İstasyon caddesinde tren rayları yoktu
Alınca hep titrerim üşümüş o selamı Sen kokunca tanırım istasyon caddesinde Her bakışa sataşır, ben bulurum belamı Ölürken utanırım istasyon caddesinde
Saçlarım bembeyazdı, ayazdı buz tutmuştum Bir serçe kanadıyla beni sardı, sen yoktun Tek ismin dilimdeydi, ismimi unutmuştum İstasyon caddesinde herkes vardı, sen yoktun
Beni görünce vagon camından gülemezdin Bir Allahın kulu yok Istasyon caddesinde Hep boşuna bekledim gel desem gelemezdin Zaten tren yolu yok istasyon caddesinde
Bir masaldan koşarak gelir gibiydi halin Gerçek olamayacak imkanın raddesinde Bazen de sen gelmezdin aldatırdı hayalin Yine gitmez beklerdim İstasyon caddesinde.
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
" istasyon caddesinde " şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
" istasyon caddesinde " şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Tebrik ederim saygı değer Ömer üstadim ağabeyim kaleminiz yüreğiniz var olsun güzel hatta muhteşem bir eser daha okuduk güçlü kaleminizden var olun usta var olun
Beni görünce vagon camından gülemezdin Bir Allahın kulu yok Istasyon caddesinde Hep boşuna bekledim gel desem gelemezdin Zaten tren yolu yok istasyon caddesinde
Güzel bir şiirdi, beğeniyle okudum. Şair Arkadaşımı içtenlikle KUTLUYORUM. Nice güzel şiirle...