Buz gibiydi ellerim, buzdan bir aşk örmüştüm
İlk kar düşer üşürdüm istasyon caddesinde
Son bakışım sanaydı, en son seni görmüştüm
Gözlerimi düşürdüm istasyon caddesinde

Zemheriydi göz rengin sen yağarken ben dondum
Her zaman kıştı mevsim bahar ayları yoktu
Sen yürürken peşine takılan bir vagondum
İstasyon caddesinde tren rayları yoktu

Alınca hep titrerim üşümüş o selamı
Sen kokunca tanırım istasyon caddesinde
Her bakışa sataşır, ben bulurum belamı
Ölürken utanırım istasyon caddesinde

Saçlarım bembeyazdı, ayazdı buz tutmuştum
Bir serçe kanadıyla beni sardı, sen yoktun
Tek ismin dilimdeydi, ismimi unutmuştum
İstasyon caddesinde herkes vardı, sen yoktun

Beni görünce vagon camından gülemezdin
Bir Allahın kulu yok Istasyon caddesinde
Hep boşuna bekledim gel desem gelemezdin
Zaten tren yolu yok istasyon caddesinde

Bir masaldan koşarak gelir gibiydi halin
Gerçek olamayacak imkanın raddesinde
Bazen de sen gelmezdin aldatırdı hayalin
Yine gitmez beklerdim İstasyon caddesinde.


uytun .....