BENİM KİTABIM 2
Yusuf Yılmaz
Doğduğum gün
Kalbimin sahifesine –bir- yazdım.
Sonra,
Kelime kelime -cümle cümle- devam ettim.

Gözlerimi her açıp kapadığımda
Tek tek yazarım:
Uyurken rüyalarımı,
Gülerken hayallerimi,
Ağlarken hüzünlerimi yazarım…

Zamanı gelince açar okurum,
Acı tatlı hatırlarımı.

Sonra gönül kağıdına yazıp
Bir mıhla birlikte çakarım,
Yürek duvarıma!

Bazı sayfalarda hüzün var.
Bazısında mutluluk.
Şakalaştığım arkadaşlarım var.
Aklıma geldikçe gülerim!

Taze bir bayram sabahında,
Annemin boynuna nasıl sarılırdım!
Bu benim kitabımın kapağıdır aynı zamanda!

Tarlada çalışırken, Ninemin;
Çatlamış mübarek ellerinden,
Kınalı parmaklarından,
Nakış nakış, el örmesi
Çoraplarım vardı.

İnci gibi dişlerinin,
Kiraz dudaklarının arasından,
Yumuşacık sesiyle,
Yavrum diye çağırması vardı.

Sonra öğretmenimin:
“Geç kalma.
“Arkadaşlarından geri durma” Diye
Beni ikaz ettiğini…

Okulun açılmasına bir gün kala
Kitaplarımı, defterlerimi, kalemlerimi
Annemin bezden diktiği çantaya yerleştirip
Baş ucuma koyduğumu…

Hayatında en unutamadığın şey ne diye sorarsan?
Dodurga da, kömür ocağında
Tayin olduğum köye gitmek için
Sabahı beklerken
Bir köpeğin yüzümü yalayarak
Uyuduğum sandalyeden
Beni nasıl uyandırdığını...


Yaşadığım her şey var,
Kalbimin defterinde.

Bu benim şiirim.
Benim romanım.
Benim hayatım.
Benim yazgım.
Benim kitabım…

Kaç sahife olduğunu bilmiyorum.
Akıp giderken ömrüm.
Yazmaya devam ediyorum.
Gözümle, gönlümle, yüreğimin duvarına…